Tesamorelin: Zatwierdzony przez FDA GHRH Analog

Jak działa Tesamorelin?

Tesamorelin jest analogiem 44-aminokwasowym peptydu GHRH (hormon uwalniający czynnik wzrostu), endogenny hormon stymulujący powstawanie pituitary wydzielany przez podwzgórze. Kluczową modyfikacją jest dodanie grupy kwasu trans-3-heksenowego do N- terminalu (pozycja 1), co zwiększa odporność na rozkład enzymatyczny i wydłuża okres półtrwania z rodzimych 5- 10 minut GHRH do około 30- 90 minut w zależności od drogi podania. Ten wydłużony okres półtrwania pozwala na dawkowanie raz na dobę przy zachowaniu pulsacyjnego wydzielania GH, wyróżniając go od dłużej działających wariantów, takich jak CJC-1295 z DAC (który ma znacznie dłuższy okres półtrwania dni do tygodni).

Tesamorelin aktywuje receptor GHRH (GHRHr) na komórkach somatotropowych przedniego przysadki mózgowej - ten sam receptor docelowy dla CJC-1295 (Mod GRF 1- 29), ale poprzez kompletną sekwencję 44-aminokwasów, a nie biologicznie aktywny okrzemowany fragment 29-aminokwasów. Cząsteczka pełnowymiarowa potencjalnie utrzymuje całkowite sygnalizowanie receptorów przy odpowiednim dalszym wzmacnianiu za pomocą CAMP i kinazy proteinowej A. Efektem ubocznym jest pulsacyjne uwalnianie GH z przysadki somatotropowej, a następnie wzrost IGF-1 w wątrobie i tkankach obwodowych.

Krytycznie, tesamorelin zachowuje negatywną regulację sprzężenia zwrotnego: wysokość GH i IGF-1 wytwarza stymuluje uwalnianie somatostatyny (hormonu hamującego), zapobiegając nieograniczonemu uniesieniu GH. Ta zachowana regulacja homeostatyczna odróżnia ją od bezpośredniego podawania GH (który omija kontrolę przysadki) oraz od dłużej działających wariantów GHRH, które skuteczniej tłumią somatostatynę. Wzór pulsacyjny jest również zachowany - tesamorelin nie spowalnia naturalnej architektury pulsu GH, ale raczej wzmacnia go, zachowując fizjologiczny rytm circadyjski i impulsowy wpływ na lipolizę i syntezę białek.

Mechanizm selektywności trzewnej tłuszczu

Mechanizm ten ma szczególne znaczenie dla redukcji tkanki tłuszczowej trzewnej: GH preferencyjnie mobilizuje tkankę tłuszczową trzewną (wewnątrzbrzuszną), a nie podskórną lub obwodową poprzez ekspresję receptorów różnicowych i aktywność enzymu lipolitycznego. Adipocyty trzewne wykazują wyższy poziom receptorów GH i lipazy wrażliwej na węglowodory niż tłuszcz podskórny, co zwiększa ich reakcję na lipolizę stymulowaną GH. Selektywność ta nie jest bezwzględna - występuje pewna podskórna mobilizacja tkanki tłuszczowej - ale preferowanie tkanki tłuszczowej trzewnej jest na tyle wyraźne, że tesamorelin powoduje wymierne zmniejszenie ilości tkanki tłuszczowej trzewnej przy minimalnych zmianach w zapasach podskórnych. Jest to podstawa dla zatwierdzenia przez firmę tesamorelin FDA w lipodystrofii HIV (nadmiar tłuszczu trzewnego jest podstawową funkcją patologiczną) i jego zainteresowania badawczego dla adiposity trzewnej związanej z wiekiem ("tłuszcz brzuszny"), która zwiększa ryzyko śmiertelności niezależnie od całkowitej masy ciała.

Mechanizm redukcji tkanki tłuszczowej trzewi wiąże się również z poprawą wrażliwości na insulinę: podwyższone stężenie GH zwiększa działanie insuliny i zmniejsza stężenie tłuszczu trzewnego (źródła zapalnych cytokin i wolnych kwasów tłuszczowych, które zaburzają sygnalizację insuliny), dodatkowo poprawia czynność metaboliczną. Tak więc wpływ preparatu tesamorelin na skład ciała jest połączony z poprawą metaboliczną - zwiększenie stężenia GH + zmniejszonego tłuszczu trzewnego + poprawa wrażliwości na insulinę tworzy synergistyczne korzyści metaboliczne.

Dane kliniczne i zatwierdzenie FDA

Zatwierdzenie FDA przez firmę Tesamorelin (przyznane w 2010 r. pod nazwą Egrifta dla lipodystrofii związanej z HIV) opiera się na dwóch badaniach klinicznych fazy 3, obu badaniach głównych w dziedzinie badań GHRH. W badaniach tych włączono osoby dorosłe z dodatnim wynikiem oznaczenia HIV- dodatnim (CD4 > 50 komórek / mL) do stabilnej terapii przeciwretrowirusowej, u których wystąpiła wewnątrzczaszkowa kumulacja tłuszczu - znane powikłanie metaboliczne leków przeciwretrowirusowych (w szczególności inhibitorów proteazy i nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy).

Faza 3 Projektowanie prób i wyniki:Do badania pierwotnego włączono około 350 pacjentów randomizowanych do 2 mg tesamorelin na dobę lub placebo przez 26 tygodni. Tkanka tłuszczowa trzewna (VAT) była mierzona metodą tomografii komputerowej w punkcie wyjściowym i w 26. tygodniu. Wyniki były dramatyczne: tesamorelin powodował redukcję podatku VAT o 15- 18% w porównaniu z placebo, ze średnim zmniejszeniem o około 500- 700 mL tkanki tłuszczowej trzewnej. Wielkość tego efektu jest porównywalna z redukcją osiągniętą przez kilka miesięcy intensywnego wysiłku fizycznego lub znaczącej utraty masy ciała, ale osiągnięta za pomocą mechanizmu farmakologicznego bez konieczności ograniczenia kalorii lub modyfikacji ćwiczeń.

Drugorzędowe wyniki obejmowały zmniejszenie obwodu talii (o około 2-3 cm większe zmniejszenie w porównaniu z placebo), poprawę profilu lipidowego (zmniejszenie stężenia trójglicerydów, cholesterolu całkowitego) oraz poprawę jakości życia (pacjenci zgłaszali poprawę obrazu ciała, zmniejszenie zakłopotania, poprawę czynności seksualnych). IGF-1 istotnie zwiększył się w stosunku do wartości wyjściowych (około 40- 50% wzrost), jednak u większości pacjentów pozostawał w zakresie normy. Efekt leczenia utrzymywał się przez cały okres 26- tygodniowy, bez dowodów na tachyfilaktykę (rozwój tolerancji).

Post- FDA Extension Studies:Pacjenci włączeni do badań przedłużających leczenie, kontynuujący leczenie produktem tesamorelin przez okres do 2 lat, wykazywali utrzymujące się zmniejszenie zawartości tłuszczu w tkance trzewnej i dalszą poprawę parametrów metabolicznych. Co ważne, gdy tesamorelin został przerwany pod koniec 26- tygodniowego okresu badania u niektórych pacjentów, tkanki tłuszczowej trzewnej zaczął ponownie kumulować, co wskazuje, że poprawa wymaga trwającego leczenia. Oczekuje się tego mechanicznie: analogi GHRH powodują utratę tkanki tłuszczowej poprzez aktywną lipolizę stymulowaną GH, a nie poprzez trwałe przeprogramowanie metaboliczne.

Aplikacje badawcze niezwiązane z HIV:Badania pozaetykietowe tesamorelin rozszerzyły się do ogólnej akumulacji tłuszczu trzewnego związanej z wiekiem w populacjach niezakażonych wirusem HIV. Mechanizm jest identyczny - aktywacja receptorów GHRH → Uniesienie GH → lipoliza trzewna - a populacja (osoby dorosłe ze zwiększonym tłuszczem trzewnym) jest znacznie większa niż wskazanie lipodystrofii HIV. Kilka badań niezatwierdzonych przez FDA u starszych dorosłych (w wieku 60 +) i otyłych populacji niezakażonych wirusem HIV wykazało podobne zmniejszenie zawartości tłuszczu trzewnego (12-15% zmniejszenie podatku VAT) i poprawę parametrów metabolicznych. Badania te potwierdzają szerszy potencjał preparatu tesamorelin jako środka zmniejszającego tłuszcz w obrębie jamy brzusznej poza wskazaniem do stosowania w leczeniu zakażenia HIV.

Dane z badania porównawczego:Bezpośrednie porównania z innymi analogami GHRH (Sermorelin, CJC-1295) są ograniczone, ale opublikowane dane kliniczne tesamorelin w badaniach na ludziach są większe od innych analogów GHRH. Sermorelin ma mniej trzewiowych dowodów specyficznych dla tłuszczu; CJC-1295 jest częściej stosowany w środowisku, ale nie ma badań fazy 3 na ludziach. Ta baza danych klinicznych jest główną przewagą tesamorelin nad strukturalnie podobnymi związkami.

Co to jest zalecana dawka Tesamorelin?

Podawanie preparatu Tesamorelin jest proste w porównaniu z wieloma peptydami ze względu na jego długotrwałe stosowanie kliniczne i regulację FDA. Zatwierdzona dawka lipodystrofii związanej z HIV wynosi 2 mg na dobę we wstrzyknięciu podskórnym, zazwyczaj podawana samodzielnie w tkance podskórnej jamy brzusznej. Off- etykieta i badania społeczności wykorzystania waha się od 1-2 mg dziennie, z niektórych protokołów przy użyciu mniejszych dawek (0.5-1 mg) dla konserwatywnych podejść lub osób o niższej masie ciała.

Administracja i rozważania czasowe

Droga i miejsce wstrzyknięcia:Tesamorelin podaje się we wstrzyknięciu podskórnym, zwykle w tkance podskórnej jamy brzusznej (podobnie jak w technice wstrzykiwania insuliny). Strzykawka insulinowa o pojemności 0, 5 mL (50 IU / mL) jest standardem do wstrzykiwania leku tesamorelin w typowych stężeniach (10 mg / mL, podawana w dawce 0, 2 mL = 2 mg). Obracanie miejsc wstrzyknięć w obrębie jamy brzusznej (górna część brzucha, lewa i prawa strona, różna głębokość) zmniejsza lipohipertrofię (tworzenie się grudek tłuszczowych) w miejscach wstrzyknięć - powszechna skarga związana z długotrwałym codziennym podawaniem podskórnego peptydu.

Czas w stosunku do żywności i aktywności:U wielu pacjentów zaleca się podawanie leku na czczo, ponieważ wydzielanie GH jest naturalnie hamowane przez spożycie pokarmu i podwyższone na czczo. Poranne wstrzyknięcie na czczo (po przebudzeniu, przed śniadaniem) może zwiększyć wydzielanie GH i lipolizę trzewną. Wieczorne wstrzyknięcie przed snem jest alternatywą, ponieważ wydzielanie GH naturalnie zwiększa się we wczesnych stadiach snu; jednak czas spożywania pokarmu jest mniej krytyczny dla wieczornego dawkowania. Spójność czasu (o tej samej porze dnia) jest ważniejsza niż określony czas dnia.

Przygotowanie i przechowywanie:Tesamorelin jest dostarczany w postaci liofilizowanego (liofilizowanego proszku) zwykle w 5 fiolkach mg lub 10 fiolkach mg. Rozpuszczanie jest zazwyczaj wykonywane z wodą bakteriostatyczną lub jałową wodą do wstrzykiwań, tworząc roztwór odpowiedni do wstrzykiwań. Po rozpuszczeniu produkt tesamorelin pozostaje stabilny przez około 2- 3 tygodnie w lodówce (2- 8 ° C). Niektórzy użytkownicy przygotowują wielokrotne dawki raz w tygodniu (np. sporządzając 5 - 7 dawek dobowych do poszczególnych strzykawek) w celu uproszczenia codziennego podawania; inni przygotowują świeże dawki dobowe dla maksymalnej stabilności. Należy zminimalizować narażenie na światło i skrajne temperatury.

Okres półtrwania i czas trwania efektu

Okres półtrwania Tesamorelin wynosi około 26- 38 minut w obiegu, co jest szczególnie dłuższe niż rodzime GHRH (5- 10 minut), ale krótszy niż CJC-1295 z DAC (dni do tygodni). Pomimo krótkiego okresu półtrwania, działanie farmakodynamiczne (uwalnianie GH i podwyższenie IGF-1) utrzymuje się przez kilka godzin, a wpływ metaboliczny na redukcję tkanki tłuszczowej trzewnej gromadzi się w ciągu tygodni po podaniu dawki dobowej. Pojedyncze wstrzyknięcie 2 mg tesamorelin stymuluje impulsy GH przez około 4- 6 godzin po wstrzyknięciu, przy czym maksymalne podwyższenie GH występuje 30- 60 minut po wstrzyknięciu.

Akumulacja za pomocą dawki dobowej:W przeciwieństwie do związków o długim okresie półtrwania, które gromadzą się w znacznym stopniu w czasie, produkt tesamorelin nie wykazuje znaczącej kumulacji podczas podawania dobowego, ponieważ każda dawka jest znacząco oczyszczona przed podaniem kolejnej dawki. Stężenie GH / IGF-1 w stanie stacjonarnym jest osiągane w ciągu 1-2 tygodni od podania dawki dobowej, przy czym wartość IGF-1 rośnie o około 40- 50% powyżej wartości wyjściowej. Plateau utrzymuje się konsekwentnie przez cały okres dawkowania bez dalszej kumulacji.

Protokoły rowerowe i przerwy

Standardowe podejście rowerowe:Podczas gdy FDA przepisywanie informacji na temat wskazań do stosowania w leczeniu zakażenia HIV nie upoważnia do jazdy na rowerze (pacjenci w badaniu klinicznym stosowali ją w sposób ciągły przez 26 tygodni), większość wspólnotowych protokołów badawczych wykorzystuje cykl do zarządzania skutkami ubocznymi i potencjalnie zachowania reakcji. Typowy protokół to 8- 12 tygodni dobowej dawki 2 mg, a następnie 4-tygodniowa przerwa. Cykl ten opiera się na ogólnych zasadach GH secretagog: jazda na rowerze może pomóc w zapobieganiu sensytyzacji receptorów i pozwala na złagodzenie skutków ubocznych i okresów odzyskiwania.

Ciągłe rozważania dotyczące stosowania:Niektóre osoby stosują tesamorelin w sposób ciągły bez przerw, szczególnie w fazie utraty masy ciała lub poprawy składu ciała. Bezpieczeństwo i skuteczność długotrwałego długotrwałego stosowania (powyżej 2 lat) nie jest dobrze udokumentowana u ludzi, ale obserwacje kliniczne pacjentów z lipodystrofią HIV (niektórych leczonych w sposób ciągły) sugerują, że tolerancja nie rozwija się na skutek redukcji tkanki tłuszczowej trzewnej - mechanizm ten wydaje się silny nawet w przypadku długotrwałego narażenia. Monitorowanie stężenia IGF-1 i markerów metabolicznych (glukozy, lipidów) przy przedłużonym stosowaniu.

Skutki uboczne i profil bezpieczeństwa

Profil działań niepożądanych Tesamorelin charakteryzuje się dobrze dwoma badaniami klinicznymi fazy 3 z udziałem kilkuset pacjentów - przewagą nad peptydami badawczymi, z danymi tylko przedklinicznych. W badaniu III fazy odnotowano zdarzenia niepożądane o częstości porównywalnej lub nieznacznie większej niż w grupie placebo, przy czym większość zdarzeń była łagodna do umiarkowanej i możliwa do opanowania.

Częste działania niepożądane (zależne od dawki)

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (najczęściej):U około 30- 40% pacjentów w badaniach wystąpiły miejscowe działania w miejscu wstrzyknięcia: rumień (zaczerwienienie), świąd (świąd), ból lub stwardnienie (stwardnienie). Są one zwykle łagodne i przemijające (ustępują w ciągu godzin do dni wstrzyknięcia). Częściej w przypadku wstrzyknięcia podskórnego niż w innych miejscach. Obracanie miejsc wstrzyknięć w obrębie jamy brzusznej i dolnej części pleców zmniejsza łączne podrażnienie. Niektórzy pacjenci zgłaszają zmniejszenie częstości występowania reakcji po pierwszych tygodniach stosowania leku, ponieważ organizm dostosowuje się do urazu po wstrzyknięciu.

Zatrzymanie płynów i Edema obwodowa:Około 10- 15% użytkowników doświadcza łagodnego zatrzymania płynów - dobrze znany efekt GH. Występuje to jako niewielkie puchnięcie kończyn, gromadzenie się płynu w stawie, lub łagodne zwiększenie masy ciała (1-2 kg) z wody, a nie tłuszczu. Zazwyczaj zależne od dawki (bardziej wyraźne po 2 mg na dobę niż po 1 mg) i odwracalne po zmniejszeniu dawki. Podnoszenie nóg, zmniejszenie spożycia sodu, i zapewnienie odpowiedniego nawodnienia zwykle zarządzać łagodny obrzęk.

Ból stawów i ból stawów:Około 5- 10% użytkowników zgłaszają dyskomfort stawów, zazwyczaj w kolanach, barkach lub w dolnej części pleców. Wydaje się to związane z retencją płynów i wpływem GH na kapsułki stawowe i chrząstki. Zazwyczaj łagodne i łatwe do opanowania podczas stosowania NLPZ; ustępuje wraz ze zmniejszeniem dawki lub przerwaniem leczenia. Bardziej wyraźny u użytkowników z wcześniej istniejących wspólnych problemów.

Objawy podobne do cieśni nadgarstka:Rzadko (mniej niż 5%), ale zgłaszane - mediana ucisku nerwu z nagromadzenia płynu w nadgarstku. Prezentuje jako drętwienie, mrowienie lub osłabienie dłoni. Zazwyczaj ustępuje po zmniejszeniu dawki. Istniejący zespół cieśni nadgarstka zwiększa ryzyko.

Metaboliczne działania niepożądane

Zmiany metabolizmu glukozy:Tesamorelin zwiększa GH, który ma działanie insulinoantagonistyczne (GH powoduje lekką oporność na insulinę jako część profilu metabolicznego). U niektórych pacjentów stężenie glukozy na czczo może zwiększyć się o 5- 15 mg / dL; rzadko występuje progresja do ciężkiej hiperglikemii. U osób z cukrzycą przedcukrzycową lub opornością na insulinę może wystąpić wyraźniejsze zwiększenie stężenia glukozy. Zaleca się monitorowanie stężenia glukozy na czczo i HbA1C, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub z czynnikami ryzyka metabolicznego. Większość działań niepożądanych jest umiarkowana i odwracalna po przerwaniu leczenia.

IGF-1 Wzrost:Tesamorelin stale zwiększa wartość IGF-1, przy czym dane z fazy 3 wykazują średni wzrost o 40- 50% powyżej wartości wyjściowej przy 2 mg na dobę. U większości pacjentów IGF-1 pozostaje w prawidłowym zakresie, ale niektóre osoby z naturalnie niską wartością wyjściową IGF-1 mogą przekraczać górną granicę normy. Bardzo wysoki IGF-1 (> 2 x górna granica normy) jest związany z teoretyczną promocją wzrostu i zwiększonym ryzykiem raka w niektórych badaniach, chociaż niewielkie zwiększenie tesamorelin prawdopodobnie niesie ze sobą minimalne ryzyko. Monitoring IGF-1 co 8- 12 tygodni podczas przedłużonego stosowania jest ostrożny. Jeśli IGF-1 staje się nadmiernie podwyższony, redukcja dawki zwykle normalizuje go.

Rzadkie lub ciężkie działania niepożądane

Reakcje nadwrażliwości:Możliwe są rzadkie reakcje alergiczne na tesamorelin lub substancje pomocnicze. Anafilaksja występuje bardzo rzadko; łagodna wysypka lub świąd w miejscach wstrzyknięć jest częstsza i zwykle ustępuje podczas dalszego stosowania.

Monitorowanie złośliwości:Etykieta FDA zawiera ostrzeżenie w czarnej skrzynce dotyczące potencjalnego zwiększenia ryzyka nowotworów złośliwych w przypadku długotrwałego narażenia na GH. Ostrzeżenie to opiera się na starszych badaniach GH i jest nieco kontrowersyjne. Skromny wzrost IGF-1 i krótszy czas ekspozycji w badaniach sprawiają, że obawy są mniej ostre niż w przypadku bezpośredniego podawania GH, ale ostrzeżenie na etykiecie pozostaje. Osoby z wcześniejszym nowotworem złośliwym powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

Przeciwwskazania i środki ostrożności dotyczące bezpieczeństwa

• Aktywna złośliwość:Przeciwwskazania. GH może promować wzrost istniejących guzów.
• Zakłócenie osi podwzgórzowo-przysadkowej:Wcześniejsza operacja przysadki mózgowej, naświetlanie, lub choroba infiltracyjna (sarkoidoza, itp.) może zagrażać mechanizmowi GHRH. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu Tesamorelin nie zostały ustalone w tych populacjach.
• Ostra choroba lub choroba krytyczna:Nie przeprowadzono badań; unikać podczas ostrego zakażenia lub ciężkiego stresu metabolicznego.
• Ciąża i laktacja:Nie badano; unikać.
• Cukrzyca niekontrolowana:Działanie metaboliczne GH może nasilać kontrolę glikemii w niekontrolowanych cukrzycy. Zoptymalizować zarządzanie cukrzycą przed użyciem.

Bezpieczeństwo porównawcze: Tesamorelin vs alternatywy

Tesamorelin Aplikacje i kierunki badań

Lipodystrofia związana z HIV (zatwierdzone wskazanie FDA):Pozostaje to głównym klinicznie zwalidowanym zastosowaniem. Leczenie przeciwretrowirusowe - szczególnie starsze inhibitory proteazy i niektóre NRTIs - powoduje patologiczną, wewnętrzną kumulację tłuszczu, a jednocześnie utratę podskórnej tkanki tłuszczowej, powodując nieprawidłowy rozkład tkanki tłuszczowej w organizmie. Lipodystrofia ta wiąże się ze zwiększonym ryzykiem sercowo- naczyniowym, opornością na insulinę i powikłaniami metabolicznymi. Firma Tesamorelin została specjalnie zatwierdzona do tego celu. Zatwierdzenie FDA potwierdza mechanizm wewntrznego zmniejszenia liczby tłuszczów tesamorelin w rzeczywistej populacji klinicznej, czyniąc go wyjątkowym wśród terapeutyków peptydowych dla posiadania dowodów fazy 3 w wskazaniu choroby.

Związane ze starzeniem się Adiposity Visceral (Interes badawczy):Badania pozaetykietowe stosowania tesamorelin rozszerzyła się na innych zdrowych starszych dorosłych (wiek 50 +), którzy zgromadzili nadmiar tłuszczu trzewnego ze starzeniem. Jest to prawdopodobnie większa populacja potencjalna niż wskazanie dotyczące lipodystrofii HIV. Kumulacja tkanki tłuszczowej trzewnej to charakterystyka starzenia się, związana z opornością na insulinę, stanem zapalnym i zwiększonym ryzykiem śmiertelności niezależnie od ogólnego BMI. Badania niezatwierdzone przez FDA w tej populacji wykazały podobne zmniejszenie stężenia tłuszczu trzewnego (12- 18%) z poprawą markerów metabolicznych (wrażliwość na insulinę, lipidy). Mechanizm ten jest identyczny ze wskazaniem dotyczącym HIV, wspierając ten wniosek badawczy.

Oporność na insulinę i zapobieganie cukrzycy:Zmniejszenie zawartości tłuszczu we wnętrzu, osiągnięte przez produkt tesamorelin, może być szczególnie cenne u osób przed cukrzycą lub opornych na insulinę, ponieważ zmniejszenie zawartości tłuszczu w tkance podskórnej poprawia wrażliwość na insulinę. Niektóre badania zbadały tesamorelin jako metaboliczną interwencję w zespół metaboliczny, wykazującą poprawę HOMA- IR (wskaźnik oporności na insulinę) i zmniejszenie zawartości tłuszczu trzewnego. Stanowi to potencjalne zastosowanie w zapobieganiu chorobom metabolicznym.

Optymalizacja składu ciała w zakresie sprawności i wydajności:Wspólnotowe wykorzystanie badań obejmuje poprawę składu ciała w populacji niechorej - sportowców i starszych dorosłych poszukujących chudego zachowania masy i zmniejszenia zawartości tłuszczu trzewnego. Zatwierdzony przez FDA- mechanizm redukcji tkanki tłuszczowej w połączeniu z wspomaganym przez GH- wzmocnieniem masy sprawia, że tesamorelin teoretycznie cenne dla tej aplikacji. W tej populacji nie istnieją żadne kontrolowane badania, ale anegdoty ze społeczności fitness sugerują preferencyjną utratę tkanki tłuszczowej trzewnej z umiarkowanym, chudym zyskiem masowym.

Optymalizacja GH i związane z wiekiem zmniejszenie GH:GH zmniejsza się znacząco wraz z wiekiem (około 14% na dekadę po 30 roku życia). Spadek ten przyczynia się do zmian składu ciała, zmniejszonej jakości mięśni i zaburzeń metabolicznych. Mechanizm Tesamorelin - stymulujący receptor GHRH do napędzania pulsacyjnego uwalniania GH - ma przeciwdziałać temu spadkowi wieku. Niektóre badania zbadał tesamorelin do ogólnego GH wymiany u starszych dorosłych z udokumentowanym niedoborem GH, choć pozostaje to badane. Jako metoda przywracania fizjologicznego wydzielania pulsacyjnego GH (zamiast farmakologicznego podawania GH), tesamorelin zachowuje naturalną regulację sprzężenia zwrotnego organizmu - teoretyczną przewagę nad bezpośrednim GH.

Funkcja poznawcza i neuroochrona (Emerging):GH i IGF-1 udokumentowane role w funkcji poznawczej, plastyczności synaptycznej, i neuroochrony. Bardzo ograniczone badania zbadały wpływ tesamorelin na poznawanie, ale mechanizm - podnoszący zarówno GH jak i IGF-1 - teoretycznie ma znaczenie dla starzenia się poznawczego i choroby neurodegeneracyjnej. Żadne badania na ludziach nie testowały tej hipotezy, ale stanowią obszar potencjalnego zainteresowania badawczego.

Często zadawane pytania